- Lievelingen - Vroeger - Martha -
- Lievelingen - Vroeger - Martha -
Hij voelt zo goed,
vertrouwd
en passend
in mijn dromen. Dat
geeft me
meer dan
veel
hoop.
Nadat we twee maanden geen contact hebben gehad ben ik weer helemaal hoteldebotel, want verliefdheid is het mooiste gevoel op deze wereld.
Het is niet zoals het is. Liefde die je geeft krijg je soms met sarcasme terug. En hoewel ik van mening ben dat bovengenoemde niet gemeend is doet het vaak pijn. Je blijft flink, je verbergt je achter het kopen van make-up en kopen van voedsel. Wat je in grote mate tot je neemt. Als ware het vergif, zo voelt het dan. En dat is het punt wat je ermee wilde bereiken. Je wilt geen biologisch voedsel omdat dat beter zou zijn. Je wilt vergif in je lichaam. Door ongezonde vetten en veel koolhydraten. Je wilt pijn, zodat je je kunt uiten.
Soms verlang je naar de tijd dat je nog Andrelon shampoo voor je haar gebruikte in plaats van shampoo van kappersmerken. En dat je crèmes van Nivea gebruikte, zonder je zorgen te maken over de concentratie actief werkende bestandsdelen. Dat die ene luxe crème nog uitzondering was, zodat je daar dubbel van kon genieten. En dat je voelde dat dit goed was voor je huid. En je verlangt naar het gevoel dat je blij was met veel cosmetica.
Als je geld hebt kun je veel kopen. Van Juicy Tube van Lancome en lipstick van YSL tot crèmes en reinigingsproducten van Clarins. Maar het is niet dat wat je vroeger wenste. Toen wilde je voor het genot veel en duur. Nu niet meer. Je koopt het wel. Veel en duur, maar het beantwoord de primaire behoefte niet.
En laten we eerlijk zijn. Je wilt bevestiging van je kunnen. Van je kennis en je wilt geliefd zijn onder veel mensen, je wilt aandacht om je kennis te delen.
Je bent er maar één enkel stapje van verwijderd. En dat breekt op. Je neemt geen genoegen met je stapje lager, maar hoger kom je ook niet. Je zit ergens tussenin. Tussen het moeten van jezelf en het moeten van de wereld.
Ze voelt zich moe van de gedachte dat ze binnen een week weet hoe ze de afgelopen tien weken over haar dachten en bij de gedachte hieraan komt de angst om afgewezen te worden langzaam maar gestaag boven.